‘Leren omhoog te vallen’?

Pinkstermaandag  2017. Zo’n 50 deelnemers wandelen de langere tocht van 17 km. In de middag zijn er nog eens 50 wandelaars voor de korte tocht van 6 km. Een aantal gaat zelfs per boot weer terug van Bears naar Jorwert. In de namiddag komen al die Pinksterwandelaars, plus veel mensen die speciaal komen voor de slotviering, bij elkaar in de tot de laatste stoel gevulde kerk van Jorwert.

 

Bij vertrek is er een korte viering. Kleaster-pastor ds. Saskia Leene leest een deel uit Psalm 104 van Huub Oosterhuis.

Uit Psalm 104

Jij die hoog woont! Dus moet ik klimmen,
of leren omhoog te vallen, naar jou toe
die ik wel God durf noemen:
zo wijd je hemel blauw in de morgen

zo goudomrand je sneeuwwitte wolken.
Jij die hoog op de zon woont
die van roodgevlamd vuur is,
dus moet ik leren niet te smelten.

Die ook boven de zeeën zweeft
als adem – dus moet ik durven
mee te ademzingen met jou.

Licht. Op sandalen licht ben je gekomen,
vreemdeling van de bergen.
Die over wolken schaatst en hoog
als wervelwinden springt,
wandelt naast me in de avondkoelte.

(Uit ‘150 psalmen vrij’ van Huub Oosterhuis)

Het Nijkleaster Pinkster Paad is niet slechts een mooie wandeling door de het mooie platteland rondom Jorwert. We brengen dit jaar ook een bezoek aan het internationale paardenbedrijf Van De Lageweg (VDL Stud) in Bears. Maar het gaat niet alleen om het landschap rondom, het gaat vooral over ons innerlijke landschap. Vandaar dat we een paar keer op deze dag in stilte lopen en ter bezinning een vraag meekrijgen:

——————
Jij die hoog woont! Dus moet ik klimmen,
of leren omhoog te vallen, naar jou toe…

De vraag voor onderweg is : wat wil jij graag leren? Kijk al wandelend om je heen en laat je verrassen door iets wat je ziet, een bloem misschien of een dier of een vergezicht of … Wat zegt dit beeld jou? Deel dit in je groep  – in tweetallen – en neem dit gevoel, dit antwoord ook mee terug naar de kerk. Misschien in de vorm van een foto, een voorwerp, een gebaar, een gedacht of een woord.
——————-

Tijdens de wandeling overdag denken we na over deze vraag en wordt er, wanneer we dat willen, ook samen over gesproken. Het gaat over ons eigen leven. En we vragen ons af op deze zo lichte Pinksterdag: ‘kunnen we omhoog leren vallen?’ Tijdens de slotviering klinken deze woorden:

Leren van de natuur

we leren van de zon om te verwarmen,
van de wolken om te zweven,
van de wind om leeg te waaien
van de regen om te stromen

we leren van bloemen om te stralen
van bomen om standvastig te zijn
van bladeren in de herfst om los te laten
van struiken om in de lente te vernieuwen

we leren van de stenen om stil te liggen
van de aarde om moeder te zijn
van de maan om te veranderen
van de sterren dat we met velen zijn

we leren van de seizoenen
dat we steeds opnieuw mogen beginnen

Sietske Visser

(vrij hertaald naar een gedicht van Ute Latendorf)

Reageer

*